ADF stichting streeft  naar meer openheid

ADF stichting streeft naar meer openheid

Er rust een vreselijk taboe op angst- en dwangklachten. En dat terwijl ruim één miljoen mensen er op dit moment mee kampt. Voor hen is meedraaien in het dagelijks leven een zware opgave, omdat ze lijden aan angstklachten en die vaak proberen te verbergen. Angststoornissen zijn daardoor vaak een oorzaak voor sociaal isolement, voor onnodig verlies van banen en voor hoge zorgkosten. Ook veel ouderen schamen zich voor hun angsten. Als patiënten – en naastenorganisatie doet de stichting er alles aan om de verborgen pijn zichtbaar en bespreekbaar te maken. “Wij weten dat onze achterban het taboe rond angststoornissen ook wil doorbreken. En dat is goed nieuws. Openheid over angststoornissen leidt tot meer kennis en begrip bij de patiënt en zijn omgeving, minder schaamte en betere kansen op herstel”, aldus Sander Pronk, directeur Angst, Dwang en Fobie stichting.

Open over angst

De ADF zet zich in voor meer openheid over angstklachten door aandacht te vragen voor de verschillende gezichten van angst. Want het zal je maar niet lukken om ‘gewoon’ in die trein te stappen, omdat de paniek zo toeslaat dat je benen voelen als betonblokken. Of wat als je door sociale angst verstijfd? Voor veel mensen is dit dagelijkse realiteit. Pronk: “We laten zien welke impact een angststoornis heeft op het dagelijks leven van duizenden Nederlanders. Ook moedigen wij mensen met een angststoornis aan om open te zijn over hun problemen. Alleen zo kunnen familieleden, werkgevers, leerkrachten etc. gaan begrijpen wat het betekent om hieronder gebukt te gaan.

“Het komt vanzelf wel goed”

Eén van de dappere strijders is Wilmie, zij kampt met een angststoornis. “Als je een been breekt en in het gips moet, dan zien mensen dat en wordt het geaccepteerd. Maar bij psychische problemen denken velen dat het aanstellerij is en zeggen ze bijvoorbeeld dat ik beter moet eten en eerder naar bed moet gaan. Het komt dan vanzelf wel goed. Ik heb zoveel onbegrip bij mensen gemerkt en je gaat ook aan jezelf twijfelen.” Wilmie leeft met dagelijkse overmatige angst: “Ik ben bang dat ik niet wegkom uit plekken. Als ik bijvoorbeeld een vreemde ruimte binnenkom, scan ik direct de deuren en de nooduitgang. Deze angststoornis zorgde ervoor dat ik bijvoorbeeld niet op vakantie ging, maar ook niet naar de bioscoop of schouwburg kon. Mijn leven werd erdoor beïnvloed. Regelmatig kreeg ik paniekaanvallen. Dan kreeg ik hartkloppingen, ging ik hyperventileren en had ik het ontzettend warm.” Ze heeft er een intensieve behandeling opzitten en het gaat met stapjes de goede kant op. Ze staat nog steeds onder behandeling bij de GGZ en daarnaast begeleidt ze volgende maand een lotgenotengroep bij de ADF stichting. Ze vervolgt: “In de therapie leer je dat het niet erg is als je angstig bent, je moet het over je heen laten komen. Als je bijvoorbeeld ergens uit angst weggaat, wordt het in de toekomst alleen maar erger.” Tegenwoordig durft ze weer bijvoorbeeld naar de schouwburg te gaan, maar de angst zal nooit helemaal verdwijnen. “Ik durf bijvoorbeeld ook nog niet alleen de snelweg op. Te bang ben ik om in de file terecht te komen en nergens heen te kunnen. De snelweg wordt mijn volgende doel.”

Vraag en behoefte aan hulp

Pronk: “Met Wilmie als voorbeeld hopen we dat meerdere mensen over de streep worden getrokken en inzien dat het praten en delen van hun problemen, al het begin kan zijn van herstel of in ieder geval een hoop verlichting geeft. Want je bent niet alleen!” En dat Wilmie niet alleen is merkt de ADF stichting op meerdere vlakken. “Er komen steeds meer steden bij waar wij lotgenotenbijeenkomsten organiseren. Ook de ADF-Facebookgroep, waarin jong en oud veilig kan delen, krijgt er per week gemiddeld vijf nieuwe deelnemers bij. Dit is een mooi begin voor meer openheid en kennis over angststoornissen, maar er is nog genoeg te doen.

 

Bij onze telefonische hulpdienst zitten vijf dagen in de week ervaringsdeskundigen klaar om alle hulpvragen te beantwoorden, mee te helpen therapeuten in je omgeving te vinden of om een luisterend oor te bieden. Er is veel vraag en behoefte naar hulp, maar velen lijden in stilte. Uit schaamte. Hierdoor krijgen ze vaak niet de hulp die ze nodig hebben. En dat is zo zonde, want een angststoornis betekent niet levenslang. Natuurlijk, hoe eerder je aan de bel trekt, hoe eerder en beter een angststoornis aangepakt kan worden. Gelukkig zien wij ook dat angstige senioren mooie stappen naar herstel maken, zodra ze met hun angst aan de slag gaan en dit bespreekbaar te maken.”

 

 

adf stichting

 

 

Reacties op dit artikel

Wij vernemen graag uw mening
Er zijn nog geen reacties U kunt de eerste zijn die reageert op dit artikel!

Uw gegevens zijn veilig! Uw emailadres en andere gegevens zullen niet worden gepubliceerd of gedeeld met anderen. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *